Kosmiczna rekrutacja – recenzja książki

Obrazek wyróżniający: Wydawnictwo Kobiece

Każdy z nas, miłośników astronautyki, kiedyś zastanawiał się, dlaczego astronautami zostają tacy, a nie inni ludzie. W każdym naborze zgłaszają się tysiące chętnych, lecz wybranych zostaje tylko kilkoro z nich. Oczywiście możemy domyślać się, jakie cechy – fizyczne i psychiczne – powinien posiadać idealny kandydat na to stanowisko i jak je zbadać, jednak mało kto zna szczegóły procesu selekcji.

Wyjaśnienia znajdziemy w książce „Kosmiczna rekrutacja” Tima Peake’a. Autor w sposób przystępny opisuje kolejne kroki rekrutacji – oprócz informacji o wymaganiach, procesach czy radach, książka zawiera również praktyczne testy, w których możemy się sprawdzić. Wspomniane testy, jak twierdzi autor, odzwierciedlają te prawdziwe, którym poddawani są kandydaci na astronautów. Jako że książkę napisał astronauta, a jej współtwórcami są rekruterzy ESA, bezpiecznie jest zaufać, że zadania są realistyczne.

Niemniej jednak, niektóre pytania budzą we mnie wątpliwości. Na przykład w sekcji arytmetyki podane są przykładowe działania na liczbach, które przyszli astronauci muszą wykonać bez pomocy w ograniczonym czasie. Choć większość z przedstawionych przykładów wymaga chwili zastanowienia, to trudno uwierzyć, że w prawdziwych testach pojawiają się tak proste obliczenia jak 9*1.

Jakkolwiek dobra książka by to nie była, to przedstawienie jej treści wyłącznie w formie papierowej stanowi ograniczenie. W prawdziwych testach większość zadań wykonywana jest komputerowo. Komputer automatycznie liczy czas i po jego upływie przestaje wyświetlać zadanie, czego nie może zrobić książka. Aby temu zaradzić, autor proponuje prymitywne rozwiązania, jak zasłanianie ręką części zadania, bądź odpalenie stopera na dziesięć sekund. Przyznam jednak, że takie rozwiązanie jest niewygodne. Lepszym sposobem byłoby zamieszczenie kodu QR na końcu każdego rozdziału tak, aby każdy zainteresowany miał dostęp do większej liczby zadań przygotowanych w sposób realistyczny.

„Cyfryzacja” książki byłaby pomocna jeszcze z innego powodu: przyszli astronauci podczas testów muszą czasem posłuchać, jak ktoś coś czyta. Są to na przykład ciągi liczb. Po ich wysłuchaniu kandydat ma za zadanie wypisać ten ciąg w odpowiedniej kolejności, ale od tyłu. Dla tych przypadków autor jedynie wypisał kilka przykładowych ciągów z dopiskiem, by poprosić kogoś o ich przeczytanie. To może być utrudnione na przykład podczas samotnej podróży. Co więcej, lektorzy ESA są odpowiednio przeszkoleni, by czytać teksty ze zmienną intonacją i w różnym tempie – techniki, których znajomy czytelnika nie odtworzyłby idealnie. Dlatego uważam, że zadania grupowe w tej książce służą przede wszystkim budowaniu integracji, co oczywiście też jest istotne dla astronauty.

Innym niedociągnięciem jest to, że książce brakuje osobistego klimatu. Skoro autor opowiada o procesie rekrutacji i późniejszym szkoleniu przygotowującym na lot w kosmos, jego własna perspektywa wniosłaby wiele do reszty narracji. Przyznam, że Tim Peake od czasu do czasu wspomina, co było dla niego wymagające, co łatwiejsze oraz co i w jakich okolicznościach powiedział, ale tych wstawek było niewiele i nie dały mi wyobrażenia, jak wyglądała jego codzienność podczas szkolenia. Nie dowiedziałam się, jak długo przygotowywał się do procesu rekrutacji, czy z kimś współpracował, ani jak wyglądał jego typowy tydzień na szkoleniu podstawowym na astronautę.

Najbardziej osobiste były dwie wkładki ze zdjęciami – Tim opowiadał, co, gdzie i z kim robił, a wszystko, co napisane uwiecznione zostało na fotografiach. Te sekcje prawdopodobnie zapamiętam najbardziej, bo to w nich dowiedziałam się najwięcej o szkoleniu.

Czy ta książka pomoże komuś, kto na poważnie myśli o karierze astronauty? Poniekąd tak – taka osoba może spróbować znaleźć testy podobne do przedstawionych w Internecie albo tworzyć je sobie sama, by doskonalić swój wynik. Jednak uważam, że głównym celem powstania książki jest popularyzacja zawodu astronauty i po prostu dobra zabawa, najlepiej w gronie znajomych.