W drugiej połowie kwietnia na wieczornym nieboskłonie bez trudu znaleźć można było pierwszą planetę Układu Słonecznego. Okres widoczności skończył się jednak i Merkury "przeprowadza się" na poranne niebo.
W ciągu najbliższych kilku dni dojdzie do trzech złączeń między Księżycem i dwiema planetami, sąsiadkami Ziemi.
Księżyc w nadchodzącym tygodniu przejdzie od ostatniej kwadry do nowiu, odwiedzając po drodze Wenus, Marsa oraz Urana, którego z Polski nie będzie widać. Wciąż można obserwować meteory z roju η - Akwarydów, zaś wieczorem widoczny jest Saturn, którego warunki obserwacyjne stają się coraz mniej …
17 maja około 8:00 nastąpi koniunkcja Jowisza i Księżyca. Ciała niebieskie znajdą się na niebie zaledwie 2 stopnie od siebie. W związku z tym, że złączenie wypada w dzień, zachęcamy do prowadzenia obserwacji kilka godzin wcześniej, w czasie niedzielnego świtu.
Nadchodzące siedem dni będzie również zdominowane przez Ksieżyc, który jednak będzie zmniejszał swój blask, dążąc do III kwadry 17 maja. Możliwe będzie obserwowanie 5 planet Układu Słonecznego oraz meteorów z roju η - Akwarydów.
Pierwsza dekada maja upłynie pod znakiem bliskiego pełni Księżyca. Merkury niestety przestanie być widoczny, za to coraz wyżej nad horyzontem świecą Jowisz i Wenus. Przez prawie cały miesiąc promieniować będą meteory z roju η - Aquarydów.
3 i 4 maja 2009 roku Księżyc mijał będzie na niebie Saturna świecącego w gwiazdozbiorze Lwa. Maksymalne zbliżenie (4 maja o 9:00, na odległość 6 stopni) nie będzie w Polsce widoczne.
Merkury przez cały tydzień znajdować się będzie w dużej odległości od Słońca, zaś warunki widoczności pozostałych planet w zasadzie nie zmienią się. Coraz jaśniej będzie świecił Księżyc, którego tarcza 2 maja będzie oświetlona dokładnie w połowie.
26 kwietnia 2009 roku to doskonały termin, aby na wieczornym niebie poszukać Merkurego. Osiągnie on tego dnia maksymalną wschodnią elongację (20,4 stopnia), a na niebie towarzyszył mu będzie bardzo wąski sierp Księżyca.
W pierwszym kwartale br Wenus była ozdobą zachodniego nieboskłonu wieczorem, świecąc naprawdę długo po zachodzie Słońca. Natomiast od ładnych kilku dni można dostrzec tę planetę rano i będzie tak aż do połowy listopada, kiedy zniknie w zorzy porannej dążąc do koniunkcji ze Słońcem 11 stycznia …